،یاد عطر آشنای ریحانمی خورد به شیشه ی دل.در این هوای سرد زمستان«زفیر»

،با تو دمی گرم گرفتن،جاری شدن در آوندِ هستی.و رسیدن تا مرز پروانه شدن«زفیر»

نبض هستی به زیر سرانگشت «الهام»؛،جهانی از افسونش بیمار.این شعور سیال، سیاهی بینام«زفیر»