،کافر شدم به ایمان ،مومن شدم به کفرم راه رهایی اما .بر آب استوار است "زفیر"

تلخ می گوید: «بگذار و بگذر از عشق، نه هر وداعی را درودی و نه هر درودی را امید ماندن است.» "زفیر"

جسارت میخواهد به درون خود نقب زدن، چنگ زدن به کرمها و استخوان پوسیده مردگانی که پیش از گوهر وجودیات خواهی یافت! "زفیر"

هم از آهن، هم از سنگیم یکی، زیر ضربه های آهنگر دیگری، در کورهی شیشهگر "زفیر"

جهانی به تو خوشبین! میکشد و میبلعد. به پایانی که باور ندارد. "زفیر"

زندگی، درخششی غایتمند،وقفهای از نیست تا نابود؛و انسان، در جستجوی این معنا. "زفیر"

یاد آور است مرا،این درد که در رگهایم جاریست.زنده بودن را «زفیر»

رهگذر،روان چون رود،نه آشفته، نه آرام است. «زفیر»...عیسی مسیح: رهگذر باشید

کجا طلب کنم تو را :که بیطلبت ای دوست چنین بگذرد ایام.شب، گرم در امید و روز، بیرمق از سردی آه "زفیر"

شبنمی از یاد، بر گلبرگ ذهن؛،نسیمی از گلستان دوست.و حالی که من را از من ربود«زفیر»

بی رنگ،یا به رنگ خدایی به رنگ ظرف!هیچ یک را نمی توان بودن.«زفیر»

...افسوس،آنچه مرا انسان کرد.از هستیام جدا انداخت"زفیر"

،سریعتر از زمان.عشق، پیر میکند تو را!میشوی صبورتر از سنگ، بیتابتر از دریا"زفیر"

،گاهی دور، گاهی نزدیک ،با سکوت فریادی .یا در سکون سماعی «زفیر»

شب میشود ،گیسو افشان میکنی .و عارف شانه به دست میگیرد «زفیر»

،لرزشی در رگ هستی ،لغزش یک لحظه .و فروافتادن من از پرچین بهشت «زفیر»

،باران بارید ،آفتاب تابید .و رنگینکمان، فاصلهها را پل زد «زفیر»

،نیاسودم بییاد تو هرگز ...رهایم کن !تا بشورانم آسایش دو گیتی را

به درون شب میخزمآهسته، بیصدابه دیدار «خود» میرومکسی آنجا نیستبیخود از «خود» شدهامبه سطح می آیممیبینم جسدی را خفته بر زمین،و شعوری شناور،بیهدف.در خلأ تاریک، رها،کسی به پیشواز نمیآیداز هراس تنهایی،خود را بیدهان فریاد میزنمو در بند میشود.آن اگاهی رها «زفیر»

میجوشم و میرقصم !به نسیمی .چون مرا تنبور باشد زبان مادری "زفیر"